وبلاگ خسرو فرَوَهَر

روشنگری در غار حماقت ها سوختن است و پایان!
دلم برای تاریخ میهن میسوزد, لیاقتش بیش از این ها بود. ماتحت فلان قاری قرآن و شاگردانش مشکل شما نیست, درد جای دیگر است.
یک چیزی را دوستانه به همه شما جوانان در ایران بگویم. چیزی به نام اپوزیسیون در برون مرز وجود ندارد. همه چیز دست جمهوری اسلامی و فسیل های ۵۷ است. شما را با صدای امریکا و بی بی سی و عروسکهای رسانه ها مشغول میکنند.
در دیار بی تفاوتی ها و دروغ ها و حماقت ها, دانستن توانایی به همراه ندارد, بلکه غم و اندوه و پوسیدن.
شما هم باور کنید که فلاحتی ها و دیگران خیر شما را میخواهندو از آنها نپرسید حقوق ماهیانه آنها را چه کسی میدهد.
مشکل خود ما هستیم. زود تب میکنیم . زود باوری را روشنفکری میدانیم ! ولی نکات اصلی فرهنگ خود را زیر سؤال نمیبریم!
ایرانی بودن چیست؟ بیگانه کیست؟
گناه چیست و جنایت چه فرجامی دارد؟
زرنگ بودن و سیاست چیستند؟ آیا سیاست یعنی دروغ؟ تمکین به فراموشی ؟
هر ملتی لیاقت سیاسیون خود را دارد! آیا ما هم لیاقت همین اپوزیسیون را داریم؟
عجیب است همان جانیان ۵۷ امروز شعار دهندگان آزادی و دمکراسی هستند؟!
برنامه سازی که تا دیروز در مدیریت صدای امریکا توسط همان دولت کلینتون ها به کار گمارده شد, دمی در پدافند از پهلوی ها سخن نمیگفت, زیرا حقوق میگرفت, امروز باز نشسته یک شبه پهلوی دوست شده است؟! مشکل اما وی نیست, مشکل شما هستید که زود فراموش میکنید, بی خیال هستید, خود را زرنگ و دانا میدانید.
جنازه امثال من پر از این زخم ها است. در بیابان بی فرهنگی امت ها بر سر هر درخت خشکی جنازه فرخزاد ها آویزان است و شما کنار ان قاتلین به به گویان سخن از سیاست میکنید.
تاریخ به من یاد داده است که ملتی که اینگونه باشد امیدی به آینده نخواهد داشت. قبرستان تاریخ پر از این مردمان است.
آری قهرمانان شما فلاحتی ها و نوریزاده ها هستند, زیرا آنها در زیر درختان خشکیده به جنازه آزادگان لبخند میزنند. آنها در پایان کنار شما خواهند بود.

خسرو فروهر, آبان ماه ۲۵۷۵ ایرانی