وبلاگ خسرو فرَوَهَر

از آن روز که باران صحرای خشک جانم شدی،

جانم جان گرفت و تو دریایم شدی،

عاشق امواج دریایت شدم،

غرق عشق و ماهی‌ دریایت شدم. ادامه‌ی خواندن→

آشیانه خالی‌ از آشنایی ها، دوستی‌‌ها در پشت دیوارها. کی‌ بود آن روز روشن؟ کجا آن نسیم گرم آرزو ها؟ غربت همنشین من است. آری امروز مهمانی دارم. امروز بیگانه در خانه من است.‌ ای باد خزان، برگ های زندگی‌ را به زردی‌ها بسپار. راستی‌ پاییز را به دروغ‌های بهاری، صداقت زرد را بر دروغ سبز ترجیح میدهم. ادامه‌ی خواندن→

یکی بود، یکی نبود. زمانی بود بی زمان. خوابی بود بی رویا. آسمانی بود بی ستاره. نوری بود تاریک.

درغربت دشتی که خاکش بوی دوری ها را میداد. رنگش از ناآشنایی ها بیرنگ بود. آنجا که ناکجا بود.

 پروانه ای که پرواز را فراموش کرده بود، گل ها را فراموش کرده بود. همنشین کرم های خاک بود.

روزی بوی گلی بیدارش کرد. از خود باختگی ها بیدارش کرد. او که گل را باور نداشت دیگر، گلستان خانه کودکی هایش را از یاد برده بود، ان گل سپید زیبا را خیره شد. خاطرات کودکی، خاطرات دشت های کودکی بیدارش کرد. گل زیبا بوی وطن میداد. بوی پرواز میداد، وعده شیرینی ها میداد.

آخر ای گل از کجا آمدی، چرا آمدی، چگونه آمدی، به این دشت مردگان چگونه آمدی؟

پروانه ترسان از اینکه این خیالی باشد، سرنوشت بازیگری را خواهان باشد، لرزان و آهسته گل را طواف کرد. بویید و آهسته لمس کرد. در آغاز بوسه ای کوچک، پر از درد انتظار و ناباوری، سپس آهسته بوسه ای دیگر، آهسته آهسته گل را بوسه باران کرد. آغوش گل باز بود، شیرین و نرم و خوش طعم بود. ادامه‌ی خواندن→