“ایران مال ماست , نه مال “آنها ” !
از من نپرسید آنها در پشت پرده چه میخواهند, بلکه از من بپرسید من چه میخواهم. از خودتان بپرسید, شما چه میخواهید. “آنها ” چه میخواهند, برای من هیچ ارزشی ندارد. کنشگر باشید نه تماشاچی!
همانطور که حدس زده میشد, مرغ مذاکرات در وین برای سفره عید فطر تخم زرد هسته ای زایید . امیر تتلو هم بر روی یک ناو دریایی رژیم خروس وار از “انرژی صلح آمیز هسته ای” و “خلیج مسلح فارس” روضه عشق خواند. تصویرخندان ظریف در بالکن, چه شبیه تصویر هیتلر در همان بالکن در وین بود. هیتلری که هم انگلستان و هم شوروی با وی قرارداد مودت و صلح بستندو مردم هر ۲ کشور نیز پایکوبیها کردند. به یاد بیاورید لاشخورها را بر سر قبر همان مردم. میلیون ها کشته, شهر ها سوخته, جهانی در آتش.
آیا محکوم به تکرار تاریخ هستیم؟
براستی چرا؟
سرنوشت ما چیست؟
چوپانان برای ما چه آرزوهایی دارند, نمیدانم.
ولی این را میدانم که سرنوشت یک ملت را خود ان ملت زمانی تعیین میکند که بیدار باشد, به خود باور داشته باشد, رهبرانش رقاصه جشن بیگانه گان نباشند.
زمانی ما برای جهان “آنها” بودیم. ما بودیم که میرقصاندیم . ما بودیم که در پشت پرده بالکن ها میخندیدیم. ما خداوندگار جهان بودیم.
حالا کجا هستیم؟ به کجا میرویم؟ پوزش, به کجا میگذاریم, ببرنمان؟
در راستای توافق هسته ای میگویم , این ازدواج ارزشی ندارد. تا زمانی که جمهوری اسلامی برقرار باشد , هیچ پیمانی, پیمان نیست. زمانی هم که اینها بروند, یک حکوت ملی این پیمان را به زباله دان تاریخ خواهد انداخت. پس برای چه میرقصید؟ مگر باز حسین پارتی است؟
گله گله پیرمردان موسفید را برایتان صف به صف در تلویزیون ها خواهند آورد تا بالا بیاورید. برایتان داستان بی پایان اگر ها و لا لایی شاید ها خواهند گفت . چیپس و تخمه یادتان نرود.
داستان را شما بنویسید, فردوسی باشید.
ایران مال ماست , نه مال “آنها ” !
خسرو فروهر, تیر ماه ۲۵۷۴ ایرانی
