نسل زادگان بعد از ۲۰۰۳ در این چند سال نشان داده که سبک زندگی بسیار متفاوتی را میپسندد که نظام سیاسی عراق پاسخگوی آن نیست.
میدل ایست نیوز در گزارشی نوشت: نسل زادگان بعد از ۲۰۰۳، امسال با رسیدن به سن قانونی رأی، در حالی وارد میدان سیاسی عراق شدهاند که گمانهزنیهای بسیاری درباره روحیات و رویکردهای آنان در عرصههای عمومی مطرح است.
این نسل تصوری از رژیم سیاه دیکتاتوری ندارد و همه عمر حداکثر ۱۸ ساله خود را در نظام سیاسیای گذرانده که با بحرانهای امنیتی و اقتصادی و سیاسی سختی همراه بوده است.
ناظران همعقیدهاند که فرزندان این نسل در تحرکات اجتماعی سال ۲۰۱۹ نقش بسیار پررنگی داشتند و با مشارکت در اعتراضات کوشیدند که دیواره انزوای اکثریت خاموش را بشکنند. با شدت گرفتن تظاهرات تا برگزاری انتخابات پیش از موعد در روز گذشته، آشکار شد که این نسل توانسته به نوبه خود، نظام سیاسی حاکم بر کشور را به انزوا بکشد.
این نسل در این چند سال نشان داده که سبک زندگی بسیار متفاوتی را میپسندد که نظام سیاسی عراق پاسخگوی آن نیست و به نظر میآید که گسست میانشان روز به روز عمیقتر میشود.
به طور کلی، موجهای مهاجرت به بیرون عراق که از دهه ۱۹۹۰ شدت گرفته و در سالهای ۲۰۰۴-۲۰۰۵ به اوج خود رسید نقش شایانی در شکلگیری روحیات این نسل در قبال مسائل عمومی و زندگی مدنی و آموزش جدید و آزادیهای عمومی و برخورداری از خدمات و رفاه داشت. با بازگشت اکثر شهروندان عراقی به خانههایشان پس از بهبود وضعیت امنیتی در ۲۰۱۰، زمان مواجهه با نظامی گرفتار فساد و سلاح بیضابطه آغاز شد.
عراق در سال ۲۰۱۴، با حملات داعش، شاهد موج مهاجرت دیگری به نقاط شمالی بود.
براساس آمارهای غیر رسمی، شمار قربانیان خشونت در عراق میان سالهای ۲۰۰۳-۲۰۱۶ حدود ۶۵۰ هزار غیر عراقی بوده که بیش از همه در استانهای بغداد، نینوا، انبار، دیالی، بصره، کرکوک، صلاحالدین، نجف، بابل بوده است.
فرزندان این نسل با حساسیت بیش از حد به مسائل عمومی نگاه میکنند اما نحوه نگاهشان با نسلهای سابق متفاوت است، آنان در نظام سیاسی کشور حضور ندارند و کارمند بخشهای دولتی نیستند و در نتیجه از آزادی عمل بسیاری برخوردارند.
به نظر میآید همین مواجهه بود که هستههای اولیه جنبش اکتبر ۲۰۱۹ را ایجاد کرد که در نهایت پس از فرازونشیبهای بسیار به انتخابات پارلمانی دیروز انجامید.
با افزایش فعالیت های گروههای مسلح علیه این جوانان برای یارگیری از آنان در برنامههای حزبی و از سوی دیگر ترور شخصیتی کسانی که حاضر به همکاری نمی شدند، فاصله میان نخبگان سیاسی و این نسل را بیشتر کرد.
پیش از انتخابات، این نسل واکنشی شدیدی علیه مشارکت در انتخابات نشان داد هرچند این انتخابات خود از دستاوردهای جنبش اکتبر بود.
رصد مواضع این فعالان جوان و نمایندگانشان نشان میدهد که آنان همچنان بر این باورند که فقط تحرک اعتراضی و تظاهرات است که میتواند به تغییر در فضای سیاسی کشور بینجامد و انتخابات صرفا تلاش نظام سیاسی حاکم برای بقا و مهار خسارتهایی است که از این تظاهرات دیده است.
با اینکه برخی گروههای دستاندرکار تظاهرات نیز در پی مشارکت در انتخابات برآمد، اما موضع اصلی عقل جمعی آنان همچنان پافشاری بر عدم مشارکت بود.
این است که با وجود همه تلاشهای حکومت و احزاب برای تشویق مردم به مشارکت، نسبت مشارکت در انتخابات ۲۰۲۱ ناامیدکننده شده و این بدان معناست که نسل ۲۰۰۳ میخواهد از حیات سیاسی در کشور فاصله بگیرد و این به نگرانیها درباره از سر گرفتن دوباره تظاهرات دامن میزند.
