شبکه خبر صداوسیما دقایقی پیش در اطلاعیهای اعلام کرد: مراسم وداع با شهید امام خامنهای در مصلی تهران به تعویق افتاد. زمان نهایی برنامه وداع با پیکر رهبر شهید انقلاب به زودی اعلام میشود.
این مراسم قرار بود شامگاه چهارشنبه ساعت ۲۲ بهمدت سه شبانهروز در مصلّای خمینی تهران برگزار شود. صدا و سیما پیش از این تصاویری از مراحل آمادهسازی مصلی برای برگزاری این مراسم منتشر کرده بود.
خبرگزاری سپاه پاسداران تسنیم به نقل از رئیس شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی استان تهران مدعی شده که این مراسم به دلیل “درخواست گسترده مردم برای حضور باشکوه” و همچنین “ضرورت فراهمسازی زیرساختهای لازم” برای برگزاری آن “به تعویق افتاده” و تصمیم گرفته شده که این مراسم “در زمان مناسبتری برگزار شود”.
به تعویق افتادن این مراسم نشان می دهد که در شرایط کنونی که رژیم زیر آتش ارتش آمریکا و اسرئیل قرار داد، کنترل اوضاع به تدریج از دست حاکمیت خارج می شود
جمهوری اسلامی از همان روز نخست تاسیس خود برای حاکم کردن فضای مرگ و سرکوب در کشور، به نمایش تابوت گردانی متوسل شد. یک نمونه آن تابوت گردانی کشتههای گمنام و مفقود الاثر جنگ بیثمر ایران و عراق بود.
هر زمان که مردم بجان آمده به میدان مبارزه با رژیم حاکم بر میخیزند، علاوه بر سرکوب، کشتار، زندان و اعدام، کارناوالی از تابوت های حاوی قطعهای از پیکر و یا وسایل کشته آن جنگ را از لابلای خاک ها و مردابها و بیابانها، پیدا کرده و روانه خیابان ها میکند تا ضمن پروپاگاندای هیتلری و ایجاد رعب و وحشت، به مهرهها و ایادی سرکوبگرش، دلداری و روحیه بدهد. آنها را به همراه این تابوت ها میچرخاند و میگرداند تا شاید کوتاه زمانی، خیابان را در سیطره و تسلط مزدورانش درآورد.
عباس میلانی، مدیر برنامۀ مطالعات ایران در دانشگاه استنفورد، در گفتگویی با هفتۀ نامۀ فرانسوی «اکسپرس» تأکید میکند که پس از کشته شدن علی خامنهای، مسئله نه انتخاب جانشین، بلکه اساساً امکان جانشینی است. به گفتۀ او، تمرکز بی سابقۀ قدرت در دست رهبر پیشین جمهوری اسلامی، شکافهای عمیق درون حاکمیت و فرسایش مشروعیت ایدئولوژیک نظام و مهمتر از همه مخالفت جامعه، ساختاری پدید آورده که در آن انتقال باثبات قدرت تقریباً ناممکن به نظر میرسد.
به گزارش رادیو فرانسه، او تأکید میکند که خامنهای با اتکا به نهادهای نظامی و امنیتی، به ویژه سپاه پاسداران، کوشید خلأ مشروعیت دینی خود را جبران کند و به همین دلیل ساختار حکومت به تدریج به سمت نوعی «نظامیسازی» پیش رفت. اما این اتکا به قدرت سخت قادر به حل بحرانهای ساختاری اقتصاد و جامعه ایران نیست.
